Weer een paar maanden verder en samen met dit blogje al 1 jaar verder sinds de verhuizing!

Wat is de tijd weer snel gegaan. De storm van februari lijkt nog maar zo kort geweest.
Er is veel geruimd maar zoals het in Portugal gaat, is nog niet alles hersteld…Door de storm was onze vaste stroomkabel ook beschadigd wat eerst nog niet zichtbaar was. Het begon buiten soms te vonken en knallen, totdat wij als enige ineens in het donker zaten. 1 telefoontje en de ‘monteurs zijn er binnen 2 uur’. Nou dat is toch fantastisch snel!
Zou je denken… dat heeft uiteindelijk 1 week geduurd en vele telefoontjes. We hebben weer stroom. Voor ons huis staat een paal met de nodige kabels erin voor het internet, deze hangt echter als gevolg van de storm ook iets lager. Menig vrachtwagen tikt hem al aan. Sommige zijn oplettend andere niet zo. Staan we op het balkon en zien we ineens een 2de paal flink slingeren en een knal! Daar hingen de kabels op de grond…. De brandweer word gebeld en de kabels worden netjes ergens aan vast gemaakt. Je verwacht knappe apparatuur maar helaas hebben ze nog geeneens een ladder bij zich. Die heb ik maar even aangedragen als hulp. Ik help een kabel omhoog drukken waarbij ze allemaal luid schreeuwen pas op! Staat stroom op! Ok dat zou theoretisch kunnen.. maar waarom druk je er dan een ijzeren ladder tegenaan? Dus ik vertel kalm, dat is een datakabel. Brandweerman Senior begint te lachen en zegt tegen de junioren ‘dat klopt’. Toch leuk dat je de mensen hier kan verbazen, het zijn tenslotte ook veelal vrijwilligers.

Een weekje later hadden we een iets minder voorzichtige vrachtwagenchaffeur. De kabel wederom geraakt (er hingen er 4) inmiddels waren het er nog maar 2, maar wel 2 belangrijke… de glasvezels voor het dorp…dat was de eerste in stukken… dat is kut… de laatste is ook meegenomen door een snelheidsduivel. Zoals een buurman zei, die kwam zo hard de bocht om dat de achterkant uitbrak… al met al heeft het ongeveer 2 maanden geduurd voordat er weer vast internet was, hier komt gewoon een kerel even op straat met een klaptafeltje de boel even fixen. Het kost even tijd maar dan werkt het ook weer.

De aannemer moet nog komen voor reparaties, maar wij zitten niet stil met de woning verbetering. We hebben inmiddels allemaal nieuwe kozijnen en het huis krijgt een mooie frisse nieuwe kleur.
Het terrein is mooi deels opgeschoond door een dorpsbewoner en tevens ‘president’ van de dorpsvereniging. Wat hij in 2 uurtjes doet is Tonnie 2 weken mee bezig.

Helaas moest Miranda begin April naar Nederland voor een uitvaart van haar lieve tante. Ze is er ruim 2 weken geweest om zo de familie te ondersteunen waar het kon. Hoewel het heel dubbel is om er te zijn voor een uitvaart, vond ze het toch ook erg fijn. Quality-time met haar nicht en neef en aanhang. Bezoekje bij haar zusje, lunchen met een vriendin en nog een mooi uitstapjes met haar familie. Strandbezoek, Tulpenvelden bekijken, zuiderzeemusem bezoeken, oestertjes eten met haar aangetrouwde neef en vooral goede gespreken.
Zo mocht Tonnie het even 2 weken regelen thuis, werken, kinderen naar school en halen en koken en huishouden. Ja dat is dan wel even pittig, maar dat heeft ie overleeft gelukkig. Nikki & Tygo hebben goed geholpen, ze pakten zelf ‘s ochtends hun eten voor naar school, iets wat ze hebben volgehouden en tot op heden nog steeds doen!
Scheelt toch weer in het ochtend ritueel.

Miranda was een weekje thuis en toen vond Tonnie het een goed idee om maar eens even naar Nederland te gaan.
Een flits bezoek naar z’n werk! Op zaterdag naar Nederland, waar hij bij z’n vader heeft gelogeerd, die had op zijn beurt z’n zusje uitgenodigd bij het eten. Even gezellig met elkaar en de volgende dag door naar Groningen. Nog even afgesproken met een vriend voor een etentje bij Lelystad en op maandag hapjes gehaald voor op kantoor. Vanuit Portugal al gebeld met de lokale supermarkt om 50 pastel de natas te bestellen, want als je naar kantoor gaat moet je wel iets typisch portugees meenemen.
Nog geen handvol mensen wisten dat hij zou komen, dus de verbazing was alom. Mensen moesten soms 3x kijken of hij er echt zat. Op dinsdag ook nog een dagje kantoor om einde dag aan te schuiven bij de personeelsbijeenkomst. Woensdag alweer naar huis terug en donderdag gewoon weer vanuit huis werken. Dan zijn die 2 dagen op kantoor ook zo weer om. Helaas niet iedereen kunnen spreken maar wellicht volgend jaar weer, want hij mag nog een jaartje aanblijven!

Begin van de voorjaarsvakantie! Niet hier maar wel in NL. Vrienden zijn voor de 2de keer naar Portugal gekomen. Dit keer vliegend en hebben gewoon haar ouders meegenomen. Was weer erg gezellig. Een tas vol lekkere hollandse traktaties en zij hebben gelijk maar geboekt in de buurt voor de zomervakantie. We mochten vol trots onze stek laten zien. Ze bleven zich verbazen over de ruimte’s, het uitzicht, de rust en zagen zich hier logeren. Dus wellicht paar daagjes hier en paar daagjes in een hotel.

De ‘tuinman’ vroeg of wij ook kwamen Chanfana komen eten. Een typisch portugees gerecht van geit! Zoals altijd heeft het ons niet teleurgesteld, wederom lekker gegeten bij de Associacao en tevens andere nederlandse dorpsgenoten ontmoet. Zit je lekker te kletsen wordt Miranda op haar schouder getikt ‘ jij bent toch masseuse?’ Blijkt die vrouw ook masseuse te zijn! Zij helpen elkaar een handje en zo heeft Miranda haar 2de klant hier gehad, die zelfs een samenwerking zou willen, hoe tof is dat! De volgende klant staat ook al te wachten. Dus Miranda vond het een goed idee om misschien een ruimte wissel te doen tussen ‘ Eu-Conect’ en ‘ Lisboa Corpo e Alma’. Tonnie dacht, dat kunnen we woensdag wel even doen want dan is die lekker vrij.
Dat gaat voorlopig even niet lukken helaas…

KNAK!
Tonnie neemt een hupse vanaf de watertank, al denkt hij zelf dat hij eraf stapte. Echter kwam die ongelukkig neer. Ik hoorde een knak achter me, waarop ik mij omdraai en zie Tonnie op de grond. Au au au! Dit is niet goed. Waar hij zich dan om bekommerd is Luna naar binnen te brengen, want ze was weggelopen… ergens de oorzaak van het ongeluk… Ik loop weer terug want ‘het ging wel toch?’ Ik hoor Tonnie zeggen, dit gaat niet goed ik denk dat ik zo weg nokkie ga. Ik loop de trap af en viel er bijna af om sneller te zijn, hij is op de rand gaan zitten en ik sta nog voor hem, ja hoor… daar ging die….
Ze ogen draaide weg, ze adem stokte en ze tong tegen de tanden aan. Als een pudding zakt die in elkaar. Niet te houden dan ineens. De schilders aan het begin van deze blog waren net begonnen en hadden geen idee waarom ik riep. Ze kwamen rustig aangewandeld en ik probeerde Tonnie wakker te prikken en te wrijven, wakker te roepen, maar weinig reactie. Het lijkt op de ‘breath-holding-spell’ die we vroeger bij Nikki vaak hebben gehad. Dus er was nog geen reden voor paniek. Er gingen 1 a 2 minuten voorbij, ineens maakt die rare geluiden, alles verstijfd. Ik kon niet kijken of die op z’n tong beet, alles zat potdicht. Toen kreeg ik even stress…de schilders wilde al 112 bellen, maar ik bekommerde mij om hem. Hij begon mij weg te slaan, het moment dat hij weer bijkomt, gelukkig. Z’n enkel was een stuk dikker, lichaam in de overlevingstand, alles eruit gegooit, water kwam er net zo hard weer uit. Op naar het ziekenhuis (op advies in Abrantes). Eenmaal daar was die snel geholpen, althans de eerst röntgen waren snel gemaakt. Er lijkt een breuk in te zitten, nog maar een CT er tegenaan. En toen… wachten… Kinderen moeten van school, Miranda kan alleen maar wachten…dus maar naar huis dan. Rond 11.45 waren we in het ziekenhuis en om 18.00u stond eindelijk de arts aan het bed, de enkel is gebroken, nu eerst gips en dan hopen dat het vanzelf heelt. Zo niet, dan word het een operatie met een pen erin. Zo snel als het bericht er was zo snel zat het gips er ook opeens op. 18.07u zat het gips erop! Moet ik daarvoor de hele dag op z’n bed liggen op de ziekenboeg…

Alsof Miranda het nog niet druk genoeg heeft komt deze zorg er dus ook nog bij. Meneer wilt u wat te drinken of eten? Heeft u nog iets nodig? Nu zeggen want ik moet het hek buiten verder schilderen, ohja en de buurman staat ook voor de deur die gaat ineens alle bomen voor ons snoeien. En de kinderen moeten naar school en koken. Wil jij ook nog iets? Wat drinken halen word een zooitje met krukken… Dus dat word er niet makkelijker op. Gelukkig kan ik nog wel koffie maken voor haar! Moet ze het wel zelf ophalen… of een wasje vouwen als die gedaan is. Dus ergens kan ik mij nuttig maken en bovenal ik kan gelukkig nog werken. Want geen werk is geen geld, geen geld is um grande problema.

Dus mocht je Miranda een helpende hand willen bieden, we hebben een logeerbed met badkamer op een hele eigen verdieping! Of een oppas in de zomervakantie mag ook want vanaf 30 juni is het weer 3 maanden ‘feest’! Het regen seizoen is weer voorbij. De voorspellingen geven nu aan 30 graden plus voor de komende periode.

Bedankt voor het lezen en tot de volgende blog!