We zijn alweer halverwege mei en in een korte tijd is er alweer een boel gebeurd!
– Verhuist
– Week zonder partner want die moest nog rijden!
– Veel schoonmaken
– Veel zoeken waar alles te vinden is
– Huisjes zoeken!
– Kinderen al naar school?!
– Tygo kennismaking voetbal
– Nikki al een nieuwe BFF
– Auto importeren

Zoals enkele weten hadden we al een optie op een koopwoning, waarbij alles mooi leuk, zijn wezen kijken met de makelaar en de kinderen mee! Groot huis met mooi stuk grond, dieren, RUIMTE, zwembad maar ook veel opknap werk.
Helaas heeft de eigenaar zich teruggetrokken om het aan vrienden te kunnen verkopen…Dus onze zoektocht gaat gewoon weer verder.
In de tussentijd is onze regio waarin we zoeken wat verkleind, waarbij deze eerst uitstrekte vanaf Tomar tot aan Coimbra, ligt de focus nu meer van Ferreira do Zezere tot aan Espinhal. Stiekem was dat ook onze eerste insteek. Dus blijf bij je eerste gevoel!

Nikki & Tygo vinden de tijdelijke woning erg knus, leuk en gezellig maar hopen uiteindelijk toch iets meer ruimte te vinden voor hun zelf. Nikki een eigen knutsel en speelhoek en Tygo zijn game-room. Ohja vergeet het zwembad niet, oftewel ruimte ervoor.

Tonnie & Miranda zijn ondertussen aan het touren, want zij hebben nu al een paar dagen vrij van de kids. Nikki & Tygo wilde zowaar een start maken met school. Zo gezegd en zo gedaan. Ondanks de uitleg dat het erg pittig word vanwege de taal wilde ze wel!

We dachten 5 maanden met de kinderen te zijn, maar Nikki was al klaar met papa en mama. Naar school! Tygo was hier heel blij mee, ahum… Hij vind het erg moeilijk, hij is heel erg verlegen, maar de hulp op school is bijzonder verrassend. Er is speciale hulp voor immigranten, overal lopen extra mensen die graag willen helpen. Tygo heeft zelfs op dag 3 de hele dag iemand bij zich gehad die hem extra helpt en hebben ze samen naar oplossingen gezocht. Hij krijgt een tablet met een vertaal app en helpen ze op papier met standaard zinnen die heel nuttig kunnen zijn. Wat was einde dag 3 een bijzonder aangename verandering. Ze zien bij beide kinderen de wil en ook hun kunde. Tygo is verrassend goed in hoofdrekenen, tot verbazing van de juffen. Dat terwijl rekenen hier toch weer anders gaat dan in nederland, maar hij pakt het snel op.

Nikki is een sociaal vrolijke meid die al gelijk vriendjes maakt. Ze kan zich ontzettend goed redden in het engels. Ze heeft een engelse BFF en een Nederlandse jongen in de klas, waar ze totaal geen interesse in heeft! Althans dat zegt ze…
Schrijven vind ze toch ineens wel lastig, want waar je in Nederland tegenwoordig alles in blokletters moet doen, zie je hier toch weer het sierlijke schrijven ‘zoals vroeger’. Nu misschien even lastig, maar uit eindelijk toch veel mooier.
Wat zij als straf ziet ‘ ik moet het wel 5x herhalen’ is voor ons gewoon, je moet het vaak herhalen om beter te worden.

De school dagen zijn anders in Portugal en ook elke school is anders. Hoe bijzonder fijn is het om geen bakje brood mee te hoeven geven die je vervolgens ook weer vol terug krijgt omdat ze geen tijd hebben om te eten. Waarbij ze voorheen maar 30 minuten hadden om te eten en te spellen hebben ze nu dik 1.5 uur!
Alle tijd om te eten en te drinken en te spelen. Eten meegeven? Nee hoor! Meld je even bij Loja de Cidade en meld dat ze op school beginnen. Heb je vervoer nodig naar school ‘ ben je gek het is 3 minuten rijden’ maar ook dat is geen enkel probleem. Voor- of na- schoolse opvang? Zet even een vinkje en het is geregeld. HOE DAN?!
Extra activiteiten na school alles word geregeld. Muziek lessen, voetballen? Kost het geld? Nee hoor, alles word geregeld. Dat is even heel erg wennen.
Dan denk je dat de lunch bijvoorbeeld een simpel hapje is, nee hoor je krijgt een warme maaltijd. Wil je nog een broodje? Alles is voorzien en alles word vers gemaakt. Iedere week weer een nieuw overzicht aan de deur wat ze de week voorgeschoteld krijgen.
Thuis hoeven ze geen soepjes of een broodje, maar op school is alles lekkerder.
Dus mama zwoegt eigenlijk voor niks in de keuken… Nouja niks, papa smult er wel van!
Heerlijk om eens niet een dochter thuis te krijgen die klaagt over hoofdpijn of buikpijn, terwijl de dagen lang zijn, van 9.00 – 17.00.
Ja tot 17.00u is lang voor ze, ook voor ons! Maar ze doen het wel en komen vrolijk uit school, met een dikke knuffel en een lach rijden we rustig naar huis, waar ze dan thuis weer even extra kunnen ontspannen en lekker tegen je aan kruipen.

We weten het is pas 3 dagen school, het lijkt bijna een droomstart en zijn heel bewust dat het nog alle kanten op kan gaan, maar dit hadden we voor nu niet verwacht.
We houden onze focus op de kinderen om ze een goede start te geven. Zodat ze met een goed gevoel echt van de zomervakantie kunnen genieten.

Tonnie & Miranda gaan verder met de zoektocht voor een woning, wat bezichtingen staan gepland. Waar het lukt zoeken we vooraf de locatie en soms rijden we er stiekem even heen om te kijken of de locatie ook leuk is. Zo hadden we vandaag een mooie tour naar een grote woning die al even leeg staat. Schitterend uitzicht met de wind door de bladeren, althans daar zijn we niet over uit, want het klonk net of je water hoorde stromen. Dus het is de vraag wat we nou hoorde. Desalnietemin klonk het erg aangenaam. Enkel de weg ernaartoe is voor ons met de kinderen minimaal 4x per dag niet prettig.

De berg reden we nog even de andere kant op om bij een mooie stukje rivier ‘ strand’ uit te komen. Het restaurant erbij was vandaag gesloten, anders hadden we nog even een glaasje kunnen nemen. Schitterend helder water en een serene rust. Dat is vast anders in het weekend

Nog 2 weekjes en dan mag Tonnie weer aan het werk, maar mis je Nederland of je oude huis? Nee eigenlijk niet. Het is natuurlijk pas 3 weken, maar soms heb je na een vakantie bijvoorbeeld wel het ‘eindelijk weer naar huis’.
Wat je wel mist is je eigen bed en misschien wat spulletjes. Die staan nog veilig in de opslag tot we een definitieve plek hebben gevonden.

Voor nu op naar de volgende stop, importeren van Miranda’s scheurijzer. Vrijdag naar de keuring en hopelijk mag er dan binnenkort een witte plaat op komen ipv de gele.
De auto houd zich goed in de bergen en heuvels, alsof hij blij is dat die eindelijk z’n beentjes mag strekken! In Nederland was het vooral een meubelstuk op de oprit, hier is hij nummer 1! Waar Miranda eerst altijd de ruimste wegen koos, kiest ze nu vooral de krappe paden, off-road on-road het maakt niet uit, de bergen in en lekker langs de ravijnen, althans vanuit het passagiersraampje is het soms best spannend.